یک بلاگ شاعرانه

بي تو من غمگين ترين *** سيل جاري قرنم

بي تو من شرمگين ترين *** لاله ي بهاري

بي تو من تندترين *** باران خشمگين

بي تو من سردترين *** كوه يخي ام

بي تو من زردترين *** برگ خزانم

بي تو من زشت ترين *** ابليس عالم

اي آينه هاي شوم بختم *** تا كي مرا گريان مي بينيد

اي ابر خشمناك *** تا كي فرياد مرا خاموش مي كني

اي پرنده ي سينه سرخ *** تا كي پشت پنجره هاي چوبي مرا اندوهگين مي نگري

اي زبان سرخ بيهوده *** تا كي سخن نمي گويي

اي تو قلب رنجيده *** تا كي به فكر ترميمي

اي تو رنجيده احساس *** تا كي به عشق او پيري.

بي تو من آبي گل آلود *** شايد هم مرداب

من چون آب كم ياب *** بهتر است گوييم سراب

چون نسيم بهار *** نه نيستم، من باد سرد خزانم

من از آلاله ها مترسم *** من از دينم، خدايم مي گريزم

من به دنبال كلبه اي مي گردم *** همان كلبه ي خرابه ي دشت سوزان

كه چون ارواح در آن مي رقصند *** همان كلبه كه مور و ملخ جايشان

آن جاست *** همان جا كه آبش شرب شيرين

و نانش گوشت آهوست *** من از همه گريزانم

من به دنبال خودم و تنهايي خودم ميگردم

تا بدانم كيستم؟ *** شايد هم چيستم؟

به راستي كيست كه راز زندگي مرا بداند *** راز شادماني مرا *** راز چرا و چه و بايد

راز كي و كيست و كدام *** راز غم درون چشمم *** راز صداي غمگينم

راز لبخند تلخينم *** راز خم ابرويم *** راز غم درونم

به راستي كه فقط تو ميداني … !

داره بارون مي باره نم نم و نم نم *** ابرا خندون مي شن كم كم و كم كم
داره موج مي زنه عشق تو دلاشون *** واسه امروز و فردا و شباشون
داره باز مي شه غنچه ي بهاري *** سر سبز مي شه دشت هم ياري
مي خونه قشنگ چه چه قناري *** مي كنه صدا با اون بهاري
داره راه مي ره آروم و آروم *** آب ها توي ناودون و ناودون
داره مي چرخه پروانه دوباره *** دور شمع و گل و ماه و ستاره

نمي دونم چي شد *** چرا اين جوري شد

كه قلبم *** بي چون و چرا عاشق تو شد

نمي ديدم تورو *** حتي لحظه اي

نه ميشنيدم صدات *** يا كه نفسات

ولي قلبم و بردي *** چشمونم و سوزوندي

تو بيش تر از اين ها *** بايد پيشم مي موندي

ولي وقتي كه رفتي *** دل من و شكستي

شيشه ي عمرم و *** تو چشات شكستي

ولي كاشكي مي موندي *** واسم شعر مي سرودي

ولي حيف كه نمي شه *** دلم آهي مي كشه

بلبلان رنگ در رنگ را دوست دارم *** آشيان درهم و برهم را دوست دارم

خنده هاي پر قهقهه را دوست دارم *** عشق را محبت را زندگي را دوست دارم

پرواز بي بازگشت را دوست دارم *** دوستي ها را دوست دارم اما…

همه را در خواب زيرا…

در بيداري روح تازه شكفته و چشم به دنيا باز كرده ام

چون پرنده اي بال و پر شكسته در زندان تاريك و بي رحم

زندگي به دست انسان هاي پست اسير است.

صبر ايوب زمانه *** شده ورد زبانه

ولي كيست كه ببيند *** شدم من ديوانه

اگر صبر هم صبر است *** ندارم كم ز او من

ولي نامش نيك باد *** چه كرد كه من نكردم

اگر چهرم جوان است *** دلم شكسته زار است

اگه به لبهام خنده ست *** دلم خون ز اشكهام

اگه مي گم كه هستم *** بهم بگيد چي هستم

اگه من هم يه آدمم *** بهم بگيد كو مادرم

اگه شدم ز آدمي *** بهم بگيد چه آدمي

اگه شدم ز سنگدلان *** بهيم بگيد

عشق دردناک است *** نه برای تو، نه برای او *** فقط و فقط *** برای من

برای من که *** بذر عشق را کاشتم *** با اشک! آب دادم

با دل محبت کردم و *** کس دیگری *** درو کرد.

اون لحظه گریستم *** دیدم مال تو نیستم

شنیدم که میگفتی *** آخیش حیوونی دوستم

تو اون روزای با هم *** وقتی می گریستم

تو با دستای گرمت *** میکردی پاک عزیزم

گلای باغچه ما *** مثل قلب بود همیشه

وقتی رفتی عزیزم *** چیزی جز خار نمی شه

کلبه ی چوبی ما *** پر شادی همیشه

بی تو دیگه اون روزا *** با هیچ چیز پر نمی شه

دیگه اون چشمای نازت *** مثل قدیما نمی شه

مثل اون روزایی که *** معصوم بود نمی شه

تو با اون لبخند همیشگیت *** گفتی به من

که برو عزیزکم *** تو بودی عروسکم