یک بلاگ شاعرانه

چه راحت کرد *** عشق را *** خار و ذلیل پستی

چه راحت کرد *** عشق را *** ناتوان هستی

چه راحت کرد *** عشق را *** وجود او مرا نیستی

چه راحت کرد *** عشق را *** کلام او *** مرا چیستی

شیشه ای پرگرد و غبار بیش نیستم *** پاکم کن

بیماری بیش نیستم *** درمانم کن

گلی پژمرده بیش نیستم *** سیرآبم کن

ابری بی اشک بیش نیستم *** گریانم کن

جام شرابی تلخ بیش نیستم *** صفایم کن

کلبه ای ویرانه بیش نیستم *** خرابم کن

آتش کم شعله ای بیش نیستم *** خاموشم کن

سیاه وحش های خیالم *** پری وار مرا می بوسند

مانند موج زیبای دریا *** مرا نوازش می دهند

چون بوی گل *** مرا آرامش می دهند

چون ترانه *** مرا با غم سازش می دهند

چون عشق را *** در من اوج می دهند

صدایی می آمد *** به دنبا صدا رفتم *** دیدم جدایی ناله می کند

گفتم تو را چه درد است *** تو که خود ناله می آوردی

گفت آخر عشق تو من هستم *** اما برایم سخت است *** باز دل شکنی کنم

پرسیدم تو با همه ی عشق ها اینگونه ای؛ *** پاسخ داد: خیر

با عشق های واقعی اینگونه ام *** پس با هم گریستیم.

آرزویی بیش مبود                           شاید هم خوابی

یا که سخنی طفلی                   گویا افسانه ای

آری بی شک عشق                       ابری زود گذر در آسمان بود

لغتی سه حرفی                                   کوچک نوشته می شد

پر از معنا و مفهوم

علاقه، عاطفه، شفقت، شیفتگی، قرارهای چشم انتظاری

با هزاران معنی دیگر                            عاشقان دانستند نفرت چیست

بی کسان دانستند که                         عشق چیست؟

گویا همه میدانند                             مرگ برای چیست؟

یا که دانند                                    زندگی چیست؟

دوست دارم باران را

پنهان کننده ی اشک ها را

—————–

دوست دارم تو را

تسکین کننده ی دردها را

—————–

دوست دارم گرمی را

دل سرد کننده ی سردی را

—————–

دوست دارم زندگی را

این پایان درماندگی را

آه زندگی تو شیرینی یا تلخ، آنقدر

مزه مزه ات کردم که دیگر قدرت

چشایی ام را از دست دادم

اما

هنوز هم نتوانسته ام طعم شیرینی

را در تو پیدا کنم.